Musze opowieści

             Nazywam się Bizia i mieszkam w starym domu z ogrodem  na pierwszym piętrze. To znaczy mieszkamy, bo jest tu całą moja najbliższa rodzina. Babcia, dziadek, rodzice i moje liczne rodzeństwo. Babcia i dziadek to rodzice mojej mamy. Rodzice taty zagapili się któregoś upalnego popołudnia w środku lata, zasnęli na słońcu i pożarło ich jakieś ptaszysko. W ten sposób mam tylko jedna parę dziadków. Mam też mnóstwo ciotek, wujów, kuzynek i kuzynów ale to już dalsza rodzina.

              Nasza rodzina jest całkiem spora.. Teraz właśnie wszyscy obudzili się z długiego, zimowego snu. W zeszłym roku, jesienią, kiedy słońce już tak mocno nie grzało a dni były coraz krótsze, każdy z mojej rodziny znalazł sobie jakiś przytulny kącik do spania. W tym roku już nie mogłam się doczekać kiedy wreszcie wstaniemy. Obudziłam się dużo wcześniej niż wszyscy i okropnie mi się mi się nudziło. Całe szczęście, że położyłam się spać na regale z książkami, więc miałam co robić kiedy wszyscy jeszcze spali. Przy okazji poznałam przemiłą rodzinę moli książkowych, które wieczorami opowiadały mi przeczytane przez siebie bajki i różne ciekawe historyjki.  No i dzięki temu doczekałam się wiosny kiedy obudziła się wreszcie cała moja rodzina.  Dobrze że mieszkamy w domu bo wiosna w tym roku jest zimna. Podobno zbliża się lato, ale co chwila leje deszcz, wieje wiatr, noce są zimne i wcale nie wygląda na to, że będzie cieplej.

              Mieliśmy w tym roku spędzać lato u naszych kuzynów ze strony taty, Gzów.  Oni zapraszają nas co roku. Gzy mieszkają na mazurskiej wsi, w pięknym domku pod lasem, ale chyba w tym roku nie ruszymy się ani na krok z domu. Domek Gzów jest biały, a wokół niego rosną piękne, różnokolorowe malwy na wysokich łodygach. Byliśmy u nich w zeszłym roku, dwa lata temu i jeszcze dawniej. Prawie każde lato spędzamy u nich. Na wsi jest czyste powietrze, pachną kwiaty na łąkach i na polach, a kłosy zbóż dostojnie pochylają na wietrze głowy. Jest też świeże mleko prosto od krowy. Pycha! Trzeba tylko uważać, żeby nie napić się od razu zbyt dużo mleka bo wtedy człowiek (przepraszam, mucha) robi się zbyt gruby, ciężki brzuch go przeważa, można wpaść w sam środek wiadra z mlekiem a to jest bardzo niebezpieczne. W tym wiadrze można się po prostu utopić. To przytrafiło się kilka lat temu jednemu z moich starszych braci… Mama, tata, babcia i dziadek krążyli nad tym wiadrem ale niestety nie udało im się uratować mojego brata.

              Na wsi czyhają na nas też inne poważne niebezpieczeństwa. Przede wszystkim lep na muchy, który pachnie tak słodko i apetycznie, że niektórzy nie bacząc na niebezpieczeństwo dają się skusić i już po nich! Przysiadają na lepie ale nie ma odwrotu. Niektórym , jeżeli przysiedli bardzo lekko czasem daje się oswobodzić i odfrunąć. Inni, którzy nie potrafią się opanować i  rozpaczliwie zaczynają się szamotać  przylepiają się coraz mocniej i … zostają w pułapce na zawsze! Równie niebezpieczne bywają packi na muchy. Siadamy sobie gdzieś spokojnie, a tu nagle, prosto z góry, zupełnie niespodziewanie spada na nas taka packa. Jeżeli ktoś w porę ją dojrzy i krzyknie : uwaga, packa! to udaje nam się uratować. Jeżeli ktoś się zagapi i w porę nie ucieknie to sami wiecie jak to się może smutno skończyć.

              Przez cały czas cała moja rodzina ma jakieś zajęcia. Ja najbardziej lubię pomagać mojej babci w kuchni. Babcia zakłada codziennie czysty fartuch, spina porządnie włosy i myje dokładnie ręce (no oczywiście że to są łapki) zanim zabierze się do gospodarowania w kuchni. Mnie też babcia zakłada codziennie czysty, kolorowy fartuszek ukrochmalony i wyprasowany. Ludzie myślą że jesteśmy brudne, ale to nieprawda. Brudzimy się tylko wtedy, kiedy oni są brudasami i nie posprzątają w kuchni. Nie jesteśmy też wcale namolne. Szukamy tylko w kuchni pożywienia dla naszej zawsze sporej gromadki.

              Coraz trudniej nam jest z babcią cokolwiek zdobyć, bo nie jesteśmy takie bezczelne jak nasza kuzynka ciotka Robacznica która siada gdzie popadnie i w dodatku natychmiast składa jajka. Ohyda! Fruwamy więc sobie z moją babcią po kuchni pobrykując wesoło i przysiadając to tu to tam.  Nie włazimy też gdzie tylko się da, jak nasze kuzynki Owocówki. Te pojawiają się nagle nie wiadomo skąd, jakby wyrosły spod ziemi jak tylko poczują świeże owoce. Chyba mają jakiś radar który jest nastawiony na świeże owoce.  Są małe, ale sprytne, nadlatują tak cicho, że nikt tego nie zauważa i nagle ni stąd ni zowąd jest ich cała gromada. My, zwykłe domowe muchy, mamy swoje zasady i z góry ustalony regulamin którego się trzymamy. Nigdy nie wciskamy się do szafek, puszek czy słoików, nie psujemy jedzenia i cieszymy się z tego, co znajdziemy na wierzchu. Wystarczą nam drobne okruszki, kropla dżemu czy miodu, kropelki rozlanej wody. Musimy się zawsze bardzo spieszyć, żeby zebrać coś do jedzenia zanim ludzie posprzątają kuchnię i pozmywają naczynia. Te ich płyny do mycia naczyń czy do czyszczenia szafek i blatów kuchennych  są okropne! 

Historia pewnego wesołego diabełka o złotym sercu.

     Pewnie nikt z Was  nie zna prawdziwej historii Bartusia, wesołego diabełka o złotym sercu. Myślę, że ja  też nie poznałabym tej całej historii, gdybym nie wybrała się pewnego dnia do parku na wieczorny spacer z moim psem. Tego dnia niebo było pewne gwiazd które lśniły ,  mrugały wesoło i tańczyły w swoich złotych sukienkach wokół uśmiechniętego od ucha do ucha grubiutkiego księżyca w pełni. Po niebie przepływały wieczorne obłoki i momentami zdawało się, że księżyc mruga porozumiewawczo tak, jakby chciał mi dać coś do zrozumienia. 

Mój pies biegał sobie bez  smyczy bo wokół było zupełnie pusto i nie bałam się żadnej psiej awantury. Nagle usłyszałam coś, jakby cichutki płacz i  wycieranie nosa. Przystanęłam, rozejrzałam się uważnie dookoła, ale  zrobiło się cicho jak makiem zasiał. Przysłuchiwałam się jeszcze przez chwilę, ale nic już nie było słychać, gdy nagle...... coś błysnęło w dziupli starej topoli obok której właśnie przechodziłam. Mój pies był już daleko i wcale nie zainteresował się ani tym że przystanęłam, ani tym, że zostałam z tyłu. Udałam, że patrzę w zupełnie inną stronę i nagle bardzo prędko odwróciłam głowę w stronę starej topoli. Oniemiałam.

Na brzegu dziupli siedział sobie,  machając tłuściutkimi nóżkami w czerwonych wełnianych skarpetkach mały, czarny, rozczochrany diabełek. Ubrany był w czerwone porteczki na szelkach i w bawełnianą koszulkę w żółto granatowe pasy. Miał czarne, błyszczące oczka z bardzo długimi rzęsami a na główce małe, ledwie widoczne złotawe różki. Wprawdzie uśmiechał się do mnie, ale od razu  było widać, że przed chwilą jeszcze płakał. Diabełek popatrzył na mnie swoimi żywymi oczkami i uśmiechnął się jeszcze bardziej. Ja też uśmiechnęłam się do niego  i wyciągnęłam w jego stronę rękę a on wskoczył mi na ramię a potem wsunął się do kaptura mojej zimowej kurtki. Pewnie był zmarznięty. Wprawdzie  od kilku dni pachniało już porządnie wiosną, ale  nocami i nad ranem wciąż jeszcze zamarzały kałuże.

Bartuś, bo tak miał na imię mały diabełek wyciągnął się wygodnie w moim kapturze i zaczął mi na ucho opowiadać swoją historię. Zaczęłam uważnie słuchać spoglądając na niego co jakiś czas, BO KIEDY KTOŚ DO NAS MÓWI POWINNIŚMY PATRZYĆ MU PROSTO W OCZY, chociaż to było trudne bo siedział właściwie obok mnie a nie przede mną. Diabełek chciał mi opowiedzieć wszystko od razu . Zaczął tak szybko mówić, że początkowo zupełnie nic nie mogłam go zrozumieć. Mówił , mówił i mówił coraz szybciej i szybciej, aż zakręciło mi się w głowie. Musiałam mu przerwać CHOCIAŻ TO BARDZO NIEŁADNIE PRZERYWAĆ JEŻELI KTOŚ MÓWI i poprosić, żeby opowiedział wszystko powoli, jeszcze raz  od samego początku.

Bartuś była najmłodszym diabełkiem w piekle więc musiał się dużo uczyć jak się stać starym, bardzo złym diabłem. Najpierw zamiatał całe piekło i zbierał papierki z podłogi żeby było czysto i porządnie. Potem najstarszy, najbardziej zły diabeł z najdłuższymi rogami wezwał go do siebie i wysłał na ziemię, żeby straszył dzieci okrrrrrrrrrrrooooooopnie złymi minami , pokazywaniem języka i robieniem zeza. Ale Bartuś był bardzo dobrze wychowanym diabełkiem i wiedział doskonale, że takie zachowanie jest bardzo niegrzeczne. Poza tym, kiedy stanął sam przed lustrem i na próbę zrobił taką okropnie złą minę to sam się tak bardzo wystraszył, że z nóżek pospadały  mu z wrażenia jego ukochane, czerwone skarpetki. Wtedy mały diabełek  postanowił, że nie będzie już nigdy więcej robić takich paskudnych min tylko będzie rozdawać dookoła uśmiechy, takie słodkie, z dołkami w policzkach. Jak postanowił tak zrobił  i wszyscy na jego widok też się uśmiechali, nawet w najbardziej pochmurny dzień, a potem zaczęli go nazywać diabełkiem o złotym sercu.

Kiedy najstarszy, najbardziej zły,  diabeł z najdłuższymi rogami a był to sam naczelnik piekła Belzebub,  dowiedział się co Bartuś wyrabia na ziemi zrobił się zły jak najbardziej jadowita osa. Podobno najpierw biegał po całym piekle i wrzeszczał jak opętany, później przez tydzień nie odzywał się do nikogo tylko chodził tam i z powrotem trzymając ręce założone z tyłu i okropnie zgrzytał ze złości zębami. Wreszcie chwycił się za głowę i wrzasnął żeby natychmiast przyprowadzić do niego małego diabełka który, jak mówią,  podobno ma złote serce. Na widok Bartusia i jego roześmianej buzi ze słodkimi dołeczkami sam Belzebub nie mógł się powstrzymać, żeby się nie uśmiechnąć, chociaż odwrócił się tyłem żeby nikt tego nie dojrzał i temu staremu draniowi trochę zmiękło serce. Dlatego też nawet nie skrzyczał małego diabełka tak, jak zamierzał, ale pociągnął go za ucho, dał lekkiego klapsa w pupę i po prostu wyrzucił z piekła na ziemię bo mały diabełek o złotym sercu już nie mógł zostać prawdziwym  diabłem.

Bartuś znalazł się zupełnie sam, w ciemnym parku, było mu w dodatku zimno więc okropnie się nad sobą rozżalił i zaczął płakać. Wtedy właśnie usłyszałam jego płacz i znalazłam go w dziupli starej topoli.  Oczywiście zabrałam go ze sobą do domu, dałam kubek ciepłego mleka, nakarmiłam i ułożyłam spać. Odtąd mam swojego prywatnego, wesołego, małego diabełka, który nie pozwala mi się niczym martwić. 

Dlaczego Lis Chytrus nie lubi zielonych parkanów

              Już z daleka od głównej drogi było widać niewielki żółty domek z zielonym dachem i zielonymi okiennicami. Domek miał dwoje drzwi i sześć okien: cztery na parterze i dwa na poddaszu. Przed domem rozciągał się ogród z mnóstwem różnokolorowych kwiatów. Na samym środku ogrodu był okrągły klomb z krzakami dzikiej róży, których kwiaty swoim zapachem wabiły wszystkie okoliczne pszczoły.

              Z tyłu domu znajdowało się ogromne podwórze. Na końcu podwórza stały wszystkie budynki potrzebne w gospodarstwie: obora, stodołą, stajnia i kurnik. Dalej rozciągały się pola i łąki, które sięgały aż do pobliskiego lasu.               Całe gospodarstwo było ogrodzone drewnianym parkanem pomalowanym na zielono, podobnie jak okiennice.

              W żółtym domku mieszkała pięcioletnia Julka ze swoimi rodzicami i starszym bratem, Piotrkiem. Piotrek miał dwanaście lat, ale był wysoki i wszyscy myśleli, że jest starszy. Cała rodzina przeprowadziła się z miasta na wieś kiedy rodzice Julki stracili pracę. Miasto leżało jednak niedaleko więc w razie potrzeby można było do niego szybko dojechać autobusem a nawet rowerem. Właściwie wieś leżała tuż za granicami miasta.

              Razem z Julką, Piotrkiem i ich rodzicami w domu mieszkali jeszcze kotka Tosia, łasa na pieszczoty i wiecznie głodna oraz pies Rudy, stróż i obrońca domu, zawsze czujny. Rudy szczekał donośnie gdy tylko ktoś spoza domowników postawił nogę na ich podwórzu. To byli domownicy.

              Poza tym był koń, dwie krowy, cielak, owca, koza, maciora z pięcioma łaciatymi prosiętami i stado drobiu.

              Drób mieszkał w kurniku. Na grzędach siedziały kury i przystojny kogut w kwiecie wieku, który miał głos jak dzwon a jego pianie słychać było w całej okolicy a nawet w środku lasu który było widać w oddali. Kaczki, indyczki , gęsi i maluchy czyli kurczaki i kaczęta spały w gromadce w rogu kurnika wymoszczonym sianem.

              Kogut pierwszy zrywał się ze snu, kiedy jeszcze było prawie ciemno, wyfruwał przez specjalny otwór na dach  kurnika i piał tak głośno, ze wszyscy zrywali się ze snu na równe nogi. Wiadomo było, ze pora wstawać i przywitać nowy dzień.

              Na wsi żyło się o wiele spokojniej niż w mieście, gdzie każdy pędził na złamanie karku w swoją stronę, a do autobusu czy tramwaju ciężko było wsiąść, szczególnie rano,  kiedy wszyscy spieszyli się do pracy albo do szkoły.  Zanim wszyscy domownicy usiedli do śniadania, na łąkę za domem, czyli na pastwisko,  wyprowadzano konia, krowy, cielaka, owcę i kozę, a drób wypuszczano na podwórze.

              Na środku podwórza, podobnie jak na łące, stały duże koryta ze świeżą wodą, żeby zwierzęta zawsze mogły się napić kiedy tylko chciały. W kącie podwórza, w pobliżu kurnika stały miski z wodą i jedzeniem dla drobiu. Kaczki najbardziej lubiły rzęsę, czyli rośliny wodne, które wybierało się grabiami z powierzchni pobliskiego stawu, kury, indyczki i gęsi wolały ziarno ale nikt nie gardził gotowanymi kartoflami.

              Po śniadaniu Piotrek szedł do szkoły a Julka zostawał z rodzicami w domu. Tata dostał jakąś pracę zleconą (był architektem) więc siedział przed komputerem, a mama z Julką zajmowały się gospodarstwem.

              Ptactwo chodziło sobie przez cały dzień po podwórzu. Na czele kroczył kogut z dumnie podniesionym dziobem , czerwonym grzebieniem na głowie i pięknym, mieniącym się w słońcu różnymi kolorami ogonem. Chodził ostrożnie, żeby przypadkiem nie zgubić z ogona, który był jego chlubą na cała okolicę, ani jednego pióra. Za nim szły w określonym porządku jedna za drugą, od najstarszej do najmłodszej kury, gromadka kurcząt, Następnie kaczor, kaczki i kaczęta, wreszcie stadko indyczek. Te ostatnie szły gromadą i okropnie głośno się zachowywały, jak to indyczki. Gęsi nie zadawały się z całą resztą i spędzały czas w drugim końcu podwórza.

              Pewnego razu, w samo południe, kiedy całe podwórkowe towarzystwo trochę rozleniwione słońcem zażywało południowej drzemki, tuż za parkanem obok kurnika mignęło coś czerwonego, co wyglądało jak język ognia. Rudy, który drzemał sobie jak wszyscy, ale co jakiś czas uchylał lewe albo prawe oko i rzucał baczne spojrzenie na podwórze, skoczył na równe łapy i zaczął zaciekle ujadać. Na podwórzu zrobił się rwetes, gospodarz usłyszał hałas, wyskoczył z domu, podbiegł do parkanu który obszczekiwał Rudy, ale nikogo tam nie było. Pomyślał więc, że psu musiało się coś przyśnić.

              Tymczasem to lisia kita zamigotała w słońcu. Lis Chytrus właśnie został młodym ojcem i w poszukiwaniu jedzenia dla samicy i lisiąt zapuścił się aż pod zielony parkan. Oniemiał z wrażenia, kiedy zobaczył ile przysmaków znajduje się tuż za nim: kogut, kury, kurczęta, kaczki, kaczęta, indyczki i gęsi. Lis ucieszył się, że trafił na tak dobrze zaopatrzoną spiżarnię dla swojej rodziny i z zadowolenia machnął kitą czyli ogonem, ale niestety poczuł go Rudy i spłoszył szczekaniem, a przy wyrwał z południowej drzemki całe podwórko. Lis uciekał przez łąkę i pola ile sił w łapach, klucząc na wszelki wypadek, żeby pies go nie dogonił.

              Lis Chytrus jednak postanowił jeszcze tu wrócić.  Nie mógł sobie odmówić takich smakowitości. Jak postanowił tak zrobił. Podczołgał się polami w środku nocy pod zielony parkan. Tej nocy, chociaż to było lato, niebo było nieco zamglone więc gwiazdy i księżyc nie świeciły tak jasno jak zwykle. Lis Chytrus nie przewidział jednak, że tym razem na podwórzu będzie czekał na niego Rudy, który czuł się odpowiedzialny za bezpieczeństwo domowników i wszystkich mieszkańców gospodarstwa. Pies był tego dnia bardzo niespokojny, kręcił się w kółko. Co chwila prosił, żeby go wypuścić na dwór to znów drapał w drzwi, żeby wejść do domu. Po prostu nie mógł sobie znaleźć miejsca. Wreszcie wieczorem postanowił spać na ganku, ale potem przeniósł się na miejsce obok kurnika, zupełnie, jakby coś przeczuwał i spodziewał się nocnej wizyty nieproszonego gościa - Lisa Chytrusa.

              Rudy drzemał, ale był czujny. Nagle podniósł lewe ucho. Usłyszał jakby ciche drapanie i poczuł nieznany mu obcy zapach. Chytrus, z drugiej strony płotu, tuż pod jego nosem, delikatnie, niemal bezszelestnie, podkopywał się, żeby dostać się do kurnika, gdzie spało całe ptactwo. Ślinka ciekła mu z pyska na sama myśl uczty, jaką przygotuje dla siebie i swojej rodziny, kiedy wreszcie dostanie się do tego kurnika.

              Rudy postanowił spokojnie poczekać, aż Chytrus będzie już prawie w kurniku. Kiedy lis schował się już w wykopanej przez siebie dziurze i od wnętrza kurnika dzieliły go zaledwie centymetry, Rudy przeskoczył  przez płot, stanął w miejscu otworu wykopanego przez Chytrusa i zaczął ujadać na cały głos. Jego szczekanie postawiło wszystkich na równe nogi. W oknach domu zapaliły się wszystkie światła, gospodarze wyskoczyli na podwórze, a mieszkańcy kurnika zaczęli piać, gdakać, kwakać i gulgotać. Chytrus nie wiedział co się dzieje ale nie miał już odwrotu. Z tyłu, przy wykopanej przez niego dziurze stał pies, więc wykonał jeszcze dwa ruchy łapą i znalazł się w samym środku kurnika, gdzie nikt już nie spał. Na powitanie wskoczył mu na kark kogut, wczepił się w niego pazurami  i zaczął go swoim ostrym dziobem tłuc gdzie popadnie. Przyłączyły się kury, kaczki i indyczki. Gospodarze otworzyli kurnik i zapalili światło. Chytrusowi jakimś cudem udało się wyrwać z pułapki i przeskoczyć przez płot. Tam czekał na niego Rudy, który zaczął go gonić.

              Chytrus, ledwo żywy z przerażenia, pokłuty i podziobany pędził do lasu jak niepyszny. Niedawno cieszył się, że znalazł miejsce, w którym będzie mógł zaopatrywać rodzinę w smakowite jedzenie. Tymczasem tak się wystraszył, że postanowiła omijać zielone parkany ogromnym łukiem. Ta lekcja nie poszła na marne. 

Torebka mąki

     Mała, biała , pękata torebka mąki z kolorowym napisem, stała sobie na półce sklepowej wśród innych, takich jak ona torebek. Była grubiutka więc na ciasnej półce nie było jej zbyt wygodnie. W dodatku była uczulona na mąkę więc co jakiś czas kichała, tak  głośno, aż się ludzie odwracali. Z lewej i z prawej strony wpychały się na nią inne torebki które czekały z niecierpliwością aż ktoś po nie sięgnie i zdejmie je z półki. Torebka nie miała nóżek, więc nie mogła sama zejść z półki, chociaż marzyła, żeby sobie pójść w szeroki świat i zobaczyć co jest za drzwiami sklepu. Tymczasem drzwi co chwila rozsuwały się i zasuwały przepuszczając klientów, a torebka nadal stała w tłoku.

      Nagle, pewnego pięknego, słonecznego dnia, dziwnym trafem udało się jej spaść z półki na podłogę. Potłukła sobie trochę swoje grubiutkie boczki, ale uderzając o twardą, kamienną podłogę sklepu szczęśliwie nie pękła. Leżąc na podłodze ostrożnie rozejrzała się wokoło, czy nikt nie zauważył, że spadła po czym potoczyła się dalej i ukryła za filarem sklepu. Ludzie przechodzili tuż obok niej, ale każdy zajęty własnymi sprawami, w pośpiechu robił zakupy i nikt nie dojrzał torebki mąki na podłodze, za filarem.

     Wykorzystując moment, kiedy w sklepie zrobiło się mniej tłoczno, torebka mąki śmiało potoczyła się w stronę rozsuwanych drzwi sklepu i wytoczyła się na ulicę. Na szczęście po drodze nie było schodów, które mogły by jej przeszkodzić, co jest oczywiste, bo przecież nie miała nóżek. A tam… na ulicy  niebieskie niebo z białymi obłokami, żółte, ciepłe słońce, zielone drzewa, a na trawnikach piękne, różnokolorowe kwiaty. Przed sklepem, poza śmiesznym, łaciatym jamnikiem, który grzecznie czekał na swojego właściciela który wszedł do sklepu, nie było nikogo. Torebka odpoczywała sobie na chodniku, blisko wejścia do sklepu, bo okropnie zmęczyła się pokonaniem drogi od półki do wyjścia na ulicę. W ciepłych promieniach słońca podziwiała białe obłoki, zielone drzewa i krzewy, przelatujące ptaki. Pomyślała jak to dobrze się stało, że udało jej się wydostać z ciasnej półki i wyjść na świat. Przecież zawsze o tym marzyła i od dawna przeczuwała, że poza ciasną półką w sklepie i towarzystwem innych torebek mąki, za zasuwanymi drzwiami musi być inny, nieznany, wspaniały świat.

     Nagle z oddali dał się słyszeć grzmot a niebo  pociemniało.  Torebka wystraszyła się nie na żarty. No tak, pomyślała sobie, jak teraz zacznie padać i zmoknę to zrobi się ze mnie rozciapciany kluch i to wcale a wcale nie wydaje się śmieszne. W tym momencie drzwi do sklepu rozsunęły się, wyszła przez nie jakaś miła, młoda pani z małym chłopcem w wózku. Odwiązała psa, załadowała zakupy do kosza pod wózkiem i ruszyła spod sklepu. Jaś, bo tak miał na imię chłopiec, zauważył torebkę mąki i pokazał ją mamie.  W ostatniej chwili, bo właśnie  lunął rzęsisty deszcz. Mama Jasia rozejrzała się dokoła, ale oprócz nich przed sklepem nie było nikogo, tym bardziej kogoś, kto mógłby zgubić torebkę mąki.  Torebka mąki została więc podniesiona przez mamę Jasia i schowana do koszyka pod wózkiem. Była  uratowana.

     Po chwili wreszcie wszyscy znaleźli się w domu, gdzie było ciepło i przytulnie. Jaś i jego mama przebrali się w suche ubrania a pies został wytarty do sucha ręcznikiem. Zapytacie a co z torebką mąki? Z mąki, która była w torebce mama Jasia zrobiła przepyszne pierogi z wiśniami, bo to był akurat sezon na wiśnie. Torebka zaś powędrowała na makulaturę i dzięki temu powstanie jakaś inna torebka. Może torebka cukru ? Pewnie na cukier nie będzie uczulona.

Okno

     Są okna zupełnie malutkie, średnie, duże i ogromne. Te ostatnie, ogromne,  to okna wystawowe sklepów czyli witryny. Są też specjalne okna dachowe. Okna mają różne kształty i kolory. Bywają okna  okrągłe, owalne, kwadratowe, prostokątne. Najbardziej kolorowe są okna w kościołach. To okna witrażowe. Są wykonane z różnego kształtu kolorowych szkiełek, specjalnie przyciętych i oprawionych w metalowe ramki połączone ze sobą w specjalny sposób. Witraże w kościołach przedstawiają postacie świętych, sceny biblijne, czasem kwiaty albo zwierzęta. Witraże są najładniejsze w pogodny, słoneczny dzień.

     Wszystkie okna mają swoją czarodziejską moc. Zapamiętują wszystkie twarze, które kiedykolwiek się w nich pojawiały. Opowiem o małym, kwadratowym okienku w starym, drewnianym domu, który od wielu pokoleń należał do jednej rodziny. Rodziły się w nim kolejne dzieci, potem dorastały, wyjeżdżały do szkół a wreszcie wyprowadzały się kiedy zakładały własne rodziny. Okno wychodziło na duży ogród na tyłach domu i było mało widoczne, bo dom był obrośnięty dzikim winem. Rzadko też ktoś spoglądał przez to okno na ogród bo pokój na poddaszu w którym się znajdowało był od wielu lat zamknięty. Chłopiec, do którego należał kiedyś ten pokój brał udział w wojnie (był lotnikiem) a potem został na Zachodzie. Po wojnie przez wiele, wiele lat nie mógł wrócić do kraju, więc nikt nie wchodził do jego pokoju. Na półkach stały zakurzone, dziecięce książki, a na kanapie siedziały jego ukochane misie. Było im smutno. Najpierw spokojnie czekały, ale z czasem zupełnie straciły nadzieję, że ich chłopiec wróci.

     Tymczasem dziadkowie i rodzice chłopca dawno umarli a w starym domu zamieszkali jego kuzyni. Chłopiec po wojnie założył za granicą własną rodzinę, „wciągnęło go życie”, porodziły mu się dzieci a potem wnuki którymi się opiekował. Wreszcie one też się usamodzielniły a chłopiec postanowił odbyć podróż sentymentalną do swojego starego kraju. Kiedy wreszcie dotarł na miejsce, stary dom wydawał się dużo mniejszy niż ten, który pamiętał z czasów młodości. Mimo, że upłynęło wiele lat, dom nie poddał się upływowi lat i mocno stał w posadach, tylko dzikie wino było gęściejsze niż przedtem. Kuzyni przyjęli go bardzo serdecznie. Choć jego dwie młodsze siostry też już dawno pozakładały własne rodziny i opuściły stary dom, to wiele pamiątek rodzinnych, które przypominały mu dzieciństwo i młodość stało tu nadal.  

     Po obiedzie chłopiec poszedł do swojego dawnego pokoju na poddaszu. Minęło wiele lat więc nie wbiegł tam, jak kiedyś, przeskakując po cztery stopnie naraz, ale dotarł tam bez większego wysiłku. Całe życie uprawiał różne sporty więc był w dobrej kondycji. Otworzył drzwi i znalazł się w swoim dawnym pokoju. Ze wzruszeniem przeglądał stojące na półkach jego ulubione dziecięce książki : bajki i książki przygodowe, obejrzał łuk i kołczan ze strzałami wiszące na ścianie, przytulił swoje misie otrzepując je z kurzu. Tyle lat rozłąki, tyle zdarzeń a tutaj…. jakby czas stanął w miejscu. Cisza i spokój. Wyjrzał do ogrodu przez zarośnięte dzikim winem okienko. Ogród wydał mu się ten sam, tylko drzewa owocowe zrobiły się dużo wyższe, niż wtedy, kiedy wyjeżdżał z domu na wojnę.

     Okno zobaczyło w szybie jego twarz, zaczęło pobrzękiwać szybkami i aż spociło się ze wzruszenia. Dom poznał go natychmiast mimo upływu lat i zaczął go witać skrzypieniem schodów i desek na podłodze poddasza. Był już starym człowiekiem, ale dom wiedział : to nasz chłopiec. Nasz chłopiec, nasz chłopiec skrzypiał stary dom. Nasz chłopiec, nasz chłopiec wtórowały mu owocowe drzewa i kwiaty w ogrodzie. Wiatr szumiał w koronach drzew a te wyciągały swoje gałęzie w stronę domu i stukały nimi do okien, jakby chciały zawołać: choć do nas i pobaw się z nami… czy pamiętasz jak się po nas wspinałeś  do domku, który zrobił Ci tata?  

     Starszy pan przysiadł na kanapie i zapatrzył się przed siebie. Za oknem zachodziło słońce, niebo było różowawe a miejscami prawie ciemno malinowe i granatowe. Powoli zapadał zmrok. Okienko bardzo się cieszyło, że po tylu latach chłopiec nie zapomniał o starym domu i swoim pokoju na poddaszu. To tak, jakby obaj: i dom i chłopiec urodzili się na nowo a lata, kiedy chłopca tu nie było zniknęły w jednej chwili. Dom stał się młodszy a starszy pan przynajmniej na chwilę znów stał się chłopcem.

Szafa

            Stara szafa stała sobie spokojnie w kacie pokoju na poddaszu w małym, starym, drewnianym domu od wielu, wielu lat, albo jeszcze dłużej. Nikt z domowników już nawet nie pamiętał skąd się wzięła ani kto ją tam postawił. Posypana osiadającym na niej kurzem skrzypiała tylko żałośnie od czasu do czasu z nadzieją, że ktoś ją wreszcie otworzy i posłucha jej opowieści. A szafa miała o czym opowiadać, oj miała. Wprawdzie była bardzo, ale to bardzo stara, ale pamięć miała znakomitą, zupełnie jakby się tylko co urodziła, a właściwie jakby ją tylko co zrobiono.

            Pamiętała, że zanim stałą się szafą była sporym dębem który rósł w lesie na słonecznej polanie. W jego gałęziach śpiewały rozmaite ptaki, które zlatywały się tu z całego lasu, aby wymienić się wiadomościami, z czasem posłuchać leśnych ploteczek. Rozsiadały się wygodnie na jego konarach, śpiewały, ćwierkały i pogwizdywały tak głośno, że było je słychać w całej okolicy. Kiedyś pewien młody dzięcioł wydrążył w jego pniu dziuplę i wprowadził się do z całą rodziną.

            Rósł sobie dąb spokojnie na polanie, aż pewnego dnia przyjechali do lasu drwale z siekierami i piłami , ścięli dąb razem z kilkoma innymi drzewami i zawieźli je do tartaku. Tam pnie drzew okorowano, pocięto na deski, wysuszono i sprzedano okolicznym stolarzom, żeby zrobili z nich meble. W ten sposób dębowe deski trafiły do Ignacego, skromnego stolarza z niewielkim warsztatem ale za to długoletnią praktyką i dużą wiedzą. Ignacy wiedział wszystko co można wiedzieć o rodzajach drewna, deskach, historii mebli i sposobach ich robienia. Potrafił nawet składać meble starą metodą, na tak zwany jaskółczy ogon czyli bez użycia gwoździ.

            Właśnie urodziła mu się pierwsza wnuczka na którą od dawna czekała cała rodzina i dziadek Ignacy postanowił sam zrobić meble do jej pokoju. Pojechał więc do tartaku po materiał na meble. Długo przebierał w deskach i listwach aż wreszcie skompletował potrzebny materiał i wrócił z nim do swojego warsztatu. Meble wykonywane z prawdziwą miłością i oddaniem mają pewną czarodziejską moc. Ale o tym przekonano się dopiero po wielu latach, kiedy już nie wnuczka, ale praprapra wnuczka Ignacego stała się właścicielką dębowej szafy.

            Ewa urodziła się wiele, wiele lat później i o swojej praprababce mogła tylko słuchać opowieści rodzinnych i oglądać ją na starych, pożółkłych fotografiach. Mała dziewczynka z roześmianą buzią, umorusaną czekoladą patrzyła na  nią z fotografii w starym rodzinnym albumie, który jakimś cudem przeżył wszystkie zawieruchy wojenne.

            Pokój Ewy był umeblowany kolorowymi dziecinnymi meblami z Ikei a stara dębowa szafa stała sobie spokojnie na poddaszu. Nie wiadomo kiedy ktoś do niej zaglądał bo prawie nikt nie zapuszczał się na poddasze. Chyba, żeby postawić tam kolejny, stary, nikomu niepotrzebny mebel, który jednak szkoda wyrzucić.

            Ewa właśnie pokłóciła się ze swoją starszą siostrą, która zabrała jej ulubioną lalkę, Sarę. Na podwórku było pusto, koleżanki wszystkie poszły do swoich domów, rodzice byli w pracy, a babcia była zajęta gotowaniem obiadu. Siostra pokazywała brzydkie miny, wywijała lalką i uciekała. Ewa chciała się wypłakać, ale była już sporą dziewczynką bo po wakacjach miała iść do zerówki, więc nie chciała, żeby ktokolwiek widział, jak płacze. Wdrapała się więc po schodach na poddasze, otworzyła drzwi do pokoju i znalazła się w domowej rupieciarni. Wszędzie leżał kurz, pachniało starymi meblami, słychać było tajemnicze skrzypienia. Promienie słońca właśnie wpadały przez małe okienko i oświetlały stojącą w kącie, starą szafę. Tą samą, którą zrobił kiedyś dla swojej wnuczki stolarz Ignacy.

            Ewa spojrzała na szafę i od razu się uśmiechnęła. Szafa była naprawdę piękna. Na drzwiach miała wyrzeźbione kwiaty i liście, a w zamku tkwił piękny, ręcznie robiony żelazny klucz, przypominający gałązkę róży. Ewa zaintrygowana swoim odkryciem podeszła do szafy, przekręciła klucz w zamku i otworzyła jej skrzypiące drzwi. Od dawna nikt nie oliwił zawiasów szafy  ani zamka bo stałą zapomniana na poddaszu.

            Szafa była w tej rodzinie od kilku pokoleń i przeżywała, tak jak mieszkańcy domu, chwile radosne i smutne,  znała wiele rodzinnych opowieści, widziała różne małe dziewczynki i różnych małych chłopców którzy szybko dorastali i zakładali swoje rodziny. Wszystkie zdarzenia przechowywała w swojej drewnianej pamięci jakby pisała pamiętnik. Ewa zajrzała do wnętrza szafy. Było w nim coś tajemniczego , ale przyjaznego i ciepłego. Weszła więc ostrożnie do środka, ale nic złego się nie stało. Dziewczynka, trochę jeszcze zapłakana, usiadła wygodnie na dnie szafy, oparła się o ścianę i zaczęła sobie wyobrażać wszystkie małe dziewczynki i wszystkich małych chłopców, którzy przed nią chowali się do starej szafy, kiedy mieli jakieś zmartwienie. Wtedy zasnęła, a stara szafa przez sen opowiadała jej różne ciekawe historie które zapamiętała.

            Kiedy rodzice wrócili z pracy i nadeszła pora obiadu zorientowano się, że Ewa gdzieś zniknęła. Przeszukano bliższą i dalszą okolicę, pytano koleżanek, ale jej nigdzie nie było. Wreszcie babcia wpadła na pomysł, żeby wejść na poddasze. Przypomniała sobie, że w dzieciństwie, kiedy było jej z jakiegoś powodu smutno, sama chowała się do stojącej tam starej szafy zrobionej przez praprapra dziadka Ignacego.

Bob, starszy brat Lolcia

Tytuł oryginału: Boba, Lolin stariji  brat

Autorzy:  Milan Mihaljčić 

Przekład z języka serbskiego: Ewa Oranowska

Bob nie lubił Lolcia, swojego młodszego brata. Ciągle walił go ogonem po uszach.

 Za to Lolcio uwielbiał Boba.

Bob był  po prostu BOBEM dopóki nie urodził się Lolcio. Wtedy stał się BOBEM, STARSZYM BRATEM LOLCIA.

Lolcio nigdy nie był po prostu Lolciem. Zawsze był LOLCIEM, MŁODSZYM BRATEM BOBA.

Bob lubił najbardziej czasy, kiedy był po prostu Bobem. Kiedyś był najszczęśliwszy na świecie: mama była tylko jego mamą a tata był tylko jego tatą. Był jakiś porządek.

Lolcio lubił być bratem Boba. Był najszczęśliwszy na świecie: mama była ich mamą a tata był ich tatą. Normalnie.

Wszystko było lepsze zanim się urodziłeś - mówił Bob bratu.  - Co rozumiesz kiedy mówisz ZANIM? - dziwił się Lolcio.  - Ty zupełnie nic nie rozumiesz! - wściekał się Bob. Zaraz znów dam Ci po uszach.

Pewnego dnia mama powiedziała braciom, że urodzi im siostrzyczkę. Lolcio podskoczył z radości ale Bob milczał. Dopiero teraz nic już nie będzie tak jak dawniej. Mama i tata już go nie kochają, myślał sobie i dlatego chcą mieć nowe dziecko.

Gdy tylko nadeszła noc, Bob wybiegł z domu przed siebie (kangury potrafią to zrobić trzema skokami). Skakał przed siebie bez zatrzymywania się, aż dobiegł do morza.

Na piaszczystej plaży ujrzał maleńkiego zółwika, Jego ogromni rodzice spali.

Jestem Bob - powiedział kangur.

-Ja jestem żółw olbrzymi Mimi.

-Olbrzymi? - zdziwił się Bob

-Dobrze, dobrze, jeszcze nie, ale będę za sto lat.

- Sto lat to dużo - powiedział Bob

- Co będziesz robić przez ten cały czas?

- Będę się bawić.

Bob westchnął:

- Ja też bym tak chciał. Bawić się przez sto lat z mamą i tatą.

- Ależ ja nie będę się bawiła z mama i tatą - powiedziała Mimi- oni mają bardzo dużo pracy.

- No to z kim?- zapytał Bob

Mimi zaprowadziła go pod kwitnący kaktus. Pod nim, do połowy w piasku leżało osiem jaj. Będę się bawić z nimi. To są moje cztery siostry i czterech braci - powiedziała z dumą Mimi.

- Ale to są tylko jaja- zauważył Bob.

-Ja wczoraj też byłam jajem - wyjaśniła Mimi. Wylęgłam się trochę wcześniej. Wiesz, nudziłam się, więc wymyśliłam każdemu imię.

Goca, Moma, Nena, Laza, Sasza, Maja, Mira, Piotrek (napisy na jajach)

Nagle jedno z jajek zaczęło trzeszczeć, trzeszczeć, trzeszczeć... i pękło! Z jajka wyjrzała mała główka.

- Cześć Moma! - krzyknęła Mimi i objęła braciszka.  Nagle znów słychać odezwał się trzask. Nie jednego jaja, ale drugiego, trzeciego, czwartego...

Bob skakał ile sił w nogach ( a dla  kangura to wcale nie mało). Chciał zdążyć do domu przed wschodem słońca, zanim ktoś zauważy że go nie ma.

Kiedy się zjawił wszyscy jeszcze spali. Przytulił się do brata i szepnął mu na ucho:

 - Lolcio, mój kochany Lolcio! Obudź się, coś wymyśliłem!

 Co wymyśliłeś Bob? - zapytał  zaspany Lolcio.

- Imię dla naszej siostrzyczki. Będzie się nazywała Mimi.

Następnego dnia urodziła się Mimi, młodsza siostra Boba i Lolcia. Ona nigdy nie będzie tylko Mimi. Zawsze będzie MŁODSZĄ SIOSTRĄ BOBA I LOLCIA. 

Kucyk

            Kiedy się urodził, wołano na niego źrebak. Później zaczęto mówić o nim Mały i tak już zostało. Ten przydomek bardzo do niego pasował, bo konik był rzeczywiście wyjątkowo mały w porównaniu z innymi, takimi jak on, kucykami. Mały urodził się w cyrku. Jego rodzice od lat występowali na arenie razem z kolorowo ubranymi clownami. Clowni mieli rude czupryny, czerwone nosy podobne do piłki pingpongowej i bardzo kolorowe ubrania, a kucyki były nakryte kolorowymi czaprakami z przyszytymi do nich dzwoneczkami. W cyrku było kolorowo, głośno i wesoło. Ale cyrk został pewnego dnia zamknięty, większe zwierzęta trafiły do ZOO a inne, tak jak Mały poszły do dobrych ludzi którzy chcieli je przygarnąć.

            Mały trafił do leśniczówki. Pan leśniczy, zawsze uśmiechnięty mężczyzna z czarnymi, sumiastymi wąsami miał małą córeczkę i myślał, że Natalka ucieszy się z kucyka, który będzie jej własnym koniem, ale ona była jeszcze bardzo mała i bała się takich ogromnych żywych zwierząt. Mały wydawał się jej naprawdę ogromny.

            Kucyk towarzyszył więc często innym koniom przy wyrębie lasu. Konie są niezastąpione tam, gdzie nie mogą wjechać wielkie, ciężkie maszyny.

            Las był ogromny. Nie było wiadomo gdzie się zaczyna ani gdzie się kończy. Tylko okoliczni mieszkańcy umieli się odnaleźć w tym lesie. Wysokie masztowe sosny kołysały się to w prawo to w lewo a wiatr potrząsał ich gałęziami strząsając na ziemię szyszki. Szyszki zrzucały też wiewiórki z rudymi kitami, które wydłubywały z szyszek smaczne nasionka. Trzeba było uważać spoglądając do góry, żeby nie dostać taka szyszką w nos.

            Tego dnia poza odgłosami piły, która swoimi ostrymi zębami wgryzała się w pnie ścinanych drzew, nawoływaniem się drwali i parskaniem koni było cicho i spokojnie. Las był piękny, szczególnie w lecie, kiedy przez korony drzew świeciło słońce. Jednak wieczorem, kiedy zapadał zmrok a robotnicy kończyli pracę, zabierali swoje konie i wracali do domów w lesie robiło się nieprzyjemnie, a nawet strasznie. Wysokie sosny rzucały pod nogi swoje cienie. Kołysały się na wietrze, więc ich cienie poruszały się wraz z nimi i wydawało się, że to jakieś zjawy.  Dlatego nikt po zmroku nie zapuszczał się sam do lasu.

            Kiedyś jednak, chociaż nic tego rano nie zapowiadało, rozpętała się straszna burza. Nikt w okolicy nie pamiętał takiej burzy. Był sierpień, słońce świeciło od samego rana więc tym bardziej nikt się jej nie spodziewał. W jednej chwili zrobiło się zupełnie ciemno jak w nocy, a niebo co chwila rozdzierały błyskawice. Pojawiały się dosłownie jedna po drugiej. Lał rzęsisty deszcz. Taki, przed którym nie może ochronić największy parasol. W pewnej chwili z nieba zaczął spadać spory grad. Robotnicy pracujący przy wyrębie lasu w pośpiechu pozbierali swoje narzędzia i popędzili w stronę swoich domów.  Pozostał tylko leśniczy ze swoimi końmi i Małym. Musiał dopilnować czy wszystkie narzędzia zostały zebrane a miejsce wycinki jest odpowiednio zabezpieczone,  żeby komuś, kto będzie tędy przypadkiem przechodził,  nie przytrafiło się nic złego.

            Nagle ogromna błyskawica rozdarła niebo, a tuż po niej zupełnie blisko rozległ się głośny grzmot, który przetoczył się po lesie. Odgłos pioruna był taki,  jakby ktoś wysypał na  podłogę ogromne kamienie. To piorun uderzył w stojącą najbliżej sosnę. Zsunął się po niej aż do ziemi, wyrywając ją z korzeniami i przewracając.

            Zwalona sosna upadła tak nieszczęśliwie, że wbiła się między inne drzewa, a leśniczy, jego konie i wóz mieli całkowicie odciętą drogę. Tylko Małemu, ze względu na jego wzrost udało się przecisnąć pod zwaloną sosną wydostać z tej pułapki na polanę. Kucyk, chociaż trochę się bał, pędził w strugach deszczu ile sił w kopytach, leśnym duktem, w stronę leśniczówki, aby sprowadzić do lasu pomoc. Wiedział, że tylko od niego zależy czy leśniczemu i koniom uda się szczęśliwie wrócić do domu.

            Mały dobiegł do domu zziajany i przemoczony więc od razu został wytarty do sucha, okryty ciepłą derką, napojony i nakarmiony. Kiedy kucyk sam dotarł do leśniczówki, od razu zorientowano się, że musiało się wydarzyć coś złego, co zatrzymało w lesie w taką pogodę leśniczego i konie. Natychmiast zorganizowano wyprawę ratunkową ludzi zaopatrzonych w latarki, liny i topory. Odnaleziono leśniczego i jego konie uwięzionych przez przewróconą sosnę. Na szczęście nikomu nic złego się nie stało.

Od tamtej pory mówiono o Małym z szacunkiem, bo mimo skąpego wzrostu miał dużo oleju w głowie, to znaczy że był mądry, wykazał się wielką odwagą i potrafił sobie poradzić w trudnej sytuacji.

O Kumci znad stawu, która nauczyła się pływać żabką.

     Na środku zielonej łąki pełnej czerwonych maków, białych i różowych stokrotek i żółtych kaczeńców rozciągał się porośnięty rzęsą staw. Wokół stawu rosło zielone sitowie i trzcina która unosiła dumnie do góry  na prostych, grubych łodygach swoje brązowe łebki. W trzcinach szeleścił i poświstywał ciągle rozczochrany wietrzyk- Wielki Urwis. Nad stawem, w maleńkim domku pod liściem łopianu mieszkała sobie razem z rodzicami, braciszkiem , babcią i dziadkiem małą zielona żabka, Kumcia.
      Kumcia nie zawsze była podobna do żabki. Kiedy tylko wykluła się ze złożonego przez mamę skrzeku  była , tak jak wiele jej siostrzyczek i braciszków zwykłą, ciemnobrązową bardzo ruchliwą kijanką z małym ogonkiem.  Wszyscy razem siostrzyczki kijanki i braciszkowie kijanki wesoło bawili się w wodzie tuż przy brzegu, aż pewnego  dnia pogubili ogonki i stali się małymi, zielonymi żabkami. Kumcia wtedy też stała się żabką. Była miłą i grzeczną, zawsze uśmiechniętą, żabią dziewczynką  która kumkała od wschodu do zachodu słońca siedząc na dużym liściu białego nenufaru. Zapomniała jednak jak się pływa, a przecież kiedy była jeszcze kijanką pływała najszybciej ze wszystkich. Mama, tata i babcia bardzo martwili się, że Kumcia nie potrafi pływać, a dziadek spoglądał na wnuczkę znad grubych, rogowych okularów i tylko kiwał ze zmartwienia głową. Mały braciszek Kumci spędzał całe dni baraszkując wesoło w wodzie i na widok siostrzyczki pokazywał ją innym palcem i wyśmiewał się z niej przy wszystkich. POKAZYWANIE KOGOŚ PALCEM JEST OCZYWIŚCIE, JAK PEWNIE   WSZYSCY DOBRZE WIEDZĄ,  BARDZO BRZYDKIE I NIEGRZECZNE. Kumci od razu robiło się wstyd, że nie potrafi tak jak inni pływać żabką i boi się wody. 

     Robiła się ze wstydu cała czerwona i nawet ukradkiem popłakiwała sobie w jakimś zacisznym kąciku. Mama, tata i babcia tłumaczyli Kumci, że nie ma się czego bać, bo jak świat światem, wszystkie małe, średnie i duże żabki w wodzie czują się jak ryby i świetnie pływają żabką. Niestety nasza mała zielona żabka wciąż nie mogła pokonać strachu przed wodą i ani jej się śniło pływać ! Kiedy żabia rodzina szła przez łąkę na niedzielny spacer wszyscy bliżsi i dalsi sąsiedzi, a nawet zupełnie nieznajomi mieszkańcy łąki kiwali z politowaniem głowami i odwracali się, żeby powiedzieć sobie coś na ucho.  Wieść o tym, że Kumcia nie potrafi zupełnie pływać obiegła dawno całą łąkę, a nawet dotarła na skraj pobliskiego lasu. Ani prośbą, ani groźbą nie można było zmusić Kumci żeby wskoczyła do wody i zaczęła wreszcie pływać. Nie pomagały też żadne tłumaczenia ani opowieści o innych małych żabkach które już od dawna przemierzały żabką staw w środku łąki. Kumcia byłą uparta jak mały osiołek. Wreszcie dziadek, który dotąd podczas toczących się dyskusji  nie odzywał się,  tylko spoglądał na wnuczkę znad swoich grubych okularów, przerwał popołudniową lekturę „Wiadomości łąkowych” i odłożył gazetę na stolik. Potem wziął Kumcię na kolana, poszperał w kieszonce swojej kamizelki, wyciągnął kwaskowatą malinową landrynkę i włożył ją wnuczce do buzi.             Kiedy żabka zajęta była już na dobre  cukierkiem ofiarowanym przez dziadka, ten zaczął jej opowiadać jak sam był małą,  zieloną żabką,  tuż po tym,  jak przestał być kijanką. Dziadek też nie bardzo chciał pływać i bał się wody chociaż wszyscy mówili mu, że zupełnie nie ma czego się bać.  Aż kiedyś w  upalny sierpniowy dzień, na łące pojawił się biało-czarny ptak na długich, czerwonych nogach i z długim czerwonym dziobem, którym co jakiś czas głośno klekotał. 

       Wszystkie żabki rzuciły się wtedy na oślep do stawu bo tam były zupełnie bezpieczne. Tylko dziadek Kumci siedział pod liściem jak skamieniały i bał się nawet odetchnąć żeby Pan Bocian, do to właśnie on brodził po łące,  go nie wypatrzył. Jak wszyscy pewnie dobrze wiedzą,  żabki są ulubionym  pożywieniem wszystkich bocianów. Kiedy bocian pofrunął na chwilę do gniazda żeby zobaczyć czy nic nie grozi czekającym tam na niego bocianiętom, dziadek Kumci wyskoczył spod liścia, rzucił się jak oszalały w kierunku stawu i nie wiele myśląc wskoczył do wody, gdzie pływały wszystkie inne małe żabki. Okazało się, że znakomicie daje sobie radę w wodzie i pływa tak samo dobrze jak inni. Po tym opowiadaniu dziadka Kumcia nagle zrozumiała, że nie ma się czego bać bo wszystkie małe, średnie i duże żabki od urodzenia pływają znakomicie żabką. WSZYSTKIE DZIECI POWINNY ZAWSZE UWAŻNIE SŁUCHAĆ OPOWIADAŃ STARSZYCH.

Panna Ciekawska

          Mała polna myszka, Panna Ciekawska, chciała koniecznie zobaczyć jak wygląda świat, który dotąd oglądała tylko przez dziurkę własnej norki. Wiedziała doskonale, że poza norką czyhają na nią różne niebezpieczeństwa, ale postanowiła zaryzykować. Zapakowała do swojego starego, ukochanego plecaka dwa spore kawałki żółtego sera, tego z największymi dziurami, bo był, jej zdaniem,  lżejszy i kilka garści okruszków. Zabrała też polarową kurtkę z kapturem, na wszelki wypadek, gdyby zrobiło się zimno, czerwoną pelerynę, zapasowe skarpety i czapkę z daszkiem, którą dostała na urodziny od starszego brata. Kiedy wreszcie wyskrobała się ze swojej przytulnej norki przestraszyła się nie na żarty. Wszystko wokół było dla małej myszki duże i groźne a drzewa szumiały naprawdę przerażająco. W dodatku gdzieś w oddali pohukiwała sowa, a jak powszechnie wiadomo, sowy żywią się myszami. Zanim Panna Ciekawska wyruszyła na swoją wymarzoną wycieczkę zrobiło się ciemno, właściwie zapadła już noc a to niedobry czas na spacery, zwłaszcza, dla wszystkich małych zwierzątek. Nasza myszka przykucnęła obok krzaka jałowca, zdjęła plecak, położyła go sobie pod głowę i zasnęła, mimo, że była wystraszona. Wcześnie rano obudziło ją słońce, które zdążyło wspiąć się już bardzo wysoko na niebieskie niebo. Gdzieniegdzie tylko pływały po niebie białe obłoczki które wyglądały jak bita śmietana. Panna Ciekawska zarzuciła na ramiona swój plecak, założyła czapkę z daszkiem  i powędrowała przed siebie. Wkrótce znalazła się nad rwącym potokiem który tak naprawdę był tylko maleńkim strumyczkiem. Dla niej była to jednak poważna przeszkoda. Kiedy stanęła nad brzegiem strumyka i zaczęła się zastanawiać jak dostać się na drugą stronę, nagle poślizgnęła się i zaczęła zjeżdżać po mokrej trawie w dół. W nocy , kiedy spała, spadł deszcz i było bardzo ślisko. Wpadła z głośnym pluskiem do wody, która zaczęła ją unosić razem z wypchanym plecakiem i czapką od brata. Na szczęście, podczas ostatnich wakacji tata nauczył ją pływać. Panna Ciekawska zaczęła żwawo machać wszystkimi czterema łapkami. Dzięki temu udało jej się dopłynąć do miejsca, gdzie woda była płytka i wskrobać się na brzeg.  Była przemoczona do suchej nitki, zapasowe ubrania też były mokre, a okruszki, które zabrała ze sobą na drogę do jedzenia, były nasiąknięte wodą. Panna Ciekawska jak niepyszna tym razem musiała wrócić do domu. Postanowiła, że następnym razem staranniej przygotuje się na spotkanie z przygodą i będzie dużo ostrożniejsza.

O Maćku, wojowniczym wodniku ze starego młyna i jego niezwykłych przygodach.

W starym młynie, tuż obok młyńskiego koła, w rwącym strumieniu zagnieździł się ze swoją najbliższą rodziną wodnik Maciek.  Razem z nim w podwodnej chatce zamieszkała wodnikowa żona, Alicja, dwie panny wodniczanki  Gosia i Zosia i mały synek Marcinek. Mieli też psa niezwykłej piękności, czarnego podpalanego kundla, Bleksia, któremu jedno ucho opadało w dół a drugie sterczało do góry i dzięki temu wyglądał jak myśliwy w kapeluszu z piórkiem. Wodnik robił okropnie dużo rabanu a każdą, najdrobniejszą rzecz, ale w gruncie rzeczy było to poczciwe chłopisko i w razie potrzeby służył radą i pomocą rodzinie przyjaciołom i  sąsiadom. Miał jednak zwyczaj wściekania się o wszystko, bo był bardzo wybuchowy...... Kiedy był niemowlakiem jego mama używała do potraw mnóstwo ostrych przypraw więc można powiedzieć, że z mlekiem matki wyssał ostrość papryki i pieprzu . Czasem  wpadał do chatki  zły jak osa, co było jeszcze gorsze .Wtedy broń Boże żeby ktoś się do niego próbował podejść albo odezwać bo Maciek okropnie się złościł. Często miał po prostu kiepski humor i wtedy ni stąd ni zowąd ciskał błyskawicami, które trzeba było gasić wodą. Całe szczęście, że  wody wokoło było bardzo dużo.  Alicja bardzo kochała męża i chociaż wspólne życie z nim przypominało siedzenie na beczce z prochem, to zawsze potrafiła znaleźć sposób żeby Maćka jakoś uspokoić. Musiała też ciągle uspokajać dzieci, żeby zachowywały się grzecznie, szczególnie, kiedy ojciec był zły. Cała trójka należała do gatunku  bardzo żywych dzieci więc można sobie łatwo wyobrazić ile codziennie było w domu wrzawy i śmiechów ale biada, jeżeli po powrocie Maćka było w domu głośno. Kiedy wracał do domu  słychać było nawet trzepot skrzydełek każdej przefruwającej muchy. Jedynie Bleksio, pupilek całej rodziny mógł sypiać nawet na poduszce swojego pana i zawsze uchodziło mu to na sucho.... a kiedy witał pana w drzwiach,  mógł skakać do góry i poszczekiwać wesoło do woli.  Wodnik całymi dniami wędrował po świecie i miał pełne ręce roboty. Miłym ludziom zawsze pomagał kiedy Ci mieli jakiś kłopot i grzecznie go poprosili, ale tym , którzy byli zgryźliwi i niemili dla innych Maciek najchętniej robił różne psikusy mniej lub bardziej przykre ŻEBY W TEN SPOSÓB NAUCZYĆ ICH GRZECZNOŚCI.   Alicja miała przez cały dzień pełne ręce roboty Gosia i Zosia, dwie małe strojnisie ciągle męczyły mamę, żeby szyła im coraz to nowe sukienki a mały synek Marcinek męczył wszystkich żeby ustawiać z nim klockowe budowle, rysować albo czytać mu bajki...... Maciek, jak na wodnika przystało, był bardzo dobrym ojcem i mimo wielu zajęć starał się po poobiedniej drzemce  zawsze znaleźć czas na zabawę z dziećmi. Najwięcej czasu miał dla nich jednak w sobotę albo niedzielę, kiedy nie wędrował po świecie i odpoczywał  w domu.... Wtedy dzieci nie odstępowały go ani na chwilę a radosny śmiech Gosi, Zosi i Marcinka  rozbrzmiewał dokoła i roznosił się echem aż na drugi koniec widniejącego w oddali lasu. Alicja, patrząc na rozpromienione buzie dzieci  i uśmiechającego się spod wąsów męża, promieniała szczęściem BO ZGODA BUDUJE A NIEZGODA RUJNUJE. Maciek był pobłażliwy dla dzieci i bardzo kochał żonę więc strzegł swojej rodziny jak oka w głowie bo naprawdę szczęśliwa i kochająca się rodzina JEST NAJWIĘKSZYM SKARBEM NA ŚWIECIE.

Muchomor

          Muchomor rósł sobie spokojnie w zagajniku sosnowym tuż obok krzaku jałowca. Przed słońcem chronił go czerwony kapelusz w białe kropki. Nieco dalej spod mchu wychodziły właśnie ciemnobrązowe podgrzybki na grubych nóżkach , gdzieniegdzie żółte kurki i sitaki a z drugiej strony jałowca czerwona surojadka.

          W promieniach słońca kapelusze grzybów błyszczały jak polakierowane. Aż dziwne, że nikt ich nie dojrzał i nie zebrał do koszyka (oczywiście poza muchomorem i surojadką).

          Żaden ślimak, choć ślimaki to leśne żarłoki i grzyby stanowią bardzo ważną pozycję w ich codziennym jadłospisie, nie próbował nawet ugryźć muchomora. Omijały go też z daleka wszystkie muchy i inne leśne owady bo przecież był mucho morem.

          Muchomor był coraz bardziej smutny i samotny. Próbował porozmawiać z czerwoną surojadką, która rosłą z drugiej strony krzaka jałowca, ale surojadka z wyższością spoglądała na muchomora i nie miała najmniejszej ochoty z nim się zaprzyjaźnić.

          Pewnego dnia do lasu wybrał się fotograf, szukając wdzięcznych obiektów których zdjęcia  mógłby wysłać na fotograficzny konkurs przyrodniczy. Kiedy zobaczył muchomora wiedział, że jego podobizna na tle sosnowego zagajnika i krzaku jałowca w promieniach zachodzącego słońca będzie najlepszym zdjęciem konkursowym.

          Pozostałe grzyby chciały się teraz zaprzyjaźnić z muchomorem, który zrobił się sławny w najbliższej okolicy, ale muchomor nie potrzebował takich przyjaciół, którzy chcieli się z nim przyjaźnić dlatego, że stał się sławny, a nie ze względu na jego wygląd, zachowanie  i charakter.

Niebieski rower

          Tuż za domem, miedzy krzakami bzu a trochę połamanym drewnianym płotem stał sobie niebieski rower. Właściwie można powiedzieć że to był kiedyś niebieski rower. Widać było, że lata jego świetności minęły już jakiś czas temu. To był rower Oli, ale Ola wyjechała przeprowadziła się z rodzicami do większego miasta a rower zostawiła u dziadków.

          Wtedy, kiedy dostała go na swoje dziesiąte urodziny był niebieski jak niebo, lśniący i pachniał świeżym lakierem. Miał też błyszczące chromowane koła i kierownicę, wygodne szerokie siodełko, biało niebieskie opony, błyszczący reflektor z przodu a na tylnym zderzak żółty odblask żeby nikt nie uderzył w rower nawet kiedy zapadnie zmrok.  Nikt w całym miasteczku nie miał takiego pięknego roweru.

          Teraz stał sobie samotnie, zupełnie zapomniany, z odpadającą z ramy niebieską farbą, pokrzywionymi, zardzewiałymi kołami, oponami bez powietrza i tylko ze smutkiem podzwaniał co jakiś czas zardzewiałym dzwonkiem. Miał nadzieję, że ktoś go wreszcie znajdzie, naprawi i znów odzyska swój poprzedni wygląd. Tymczasem nikt nie zaglądał na tyły domu więc stał tam sobie porzucony i bardzo samotny.

          Pewnego dnia w domu dziadków Oli pojawił się mały chłopiec, który wprowadził się niedawno do sąsiedniego domu. Trochę mu się nudziło, był mały i jeszcze nie chodził do szkoły, więc postanowił wejść na podwórko sąsiadów. Dziadkom brakowało trochę wnuczki która nie miała teraz czasu tak często u nich bywać jak dawniej, więc z radością powitali swojego małego sąsiada. Karolek, bo tak miał na imię chłopiec zaczął zwiedzać całe podwórko a że wszystko go ciekawiło trafił aż za dom i tam, między krzakami bzu a płotem znalazł rower który kiedyś należał do Oli.

          Dzięki Karolkowi i dziadkowi zapomniany rower Oli został umyty, wyprostowany, pomalowany i wypolerowany. Dostał też nowe opony i wygodne siodełko i znów nabrał dawnego blasku. W ten sposób Karolek zdobył nowego przyjaciela: niebieski rower.

Kleks

          Kiedy nie było jeszcze długopisów ani mazaków, choć to trudno sobie wyobrazić, pisano zwyczajnym piórem ze zwyczajną stalówką, a do pisania używano atramentu, który wlewano do takiej specjalnej buteleczki, która nazywała się kałamarz. Żeby coś napisać trzeba było najpierw umoczyć stalówkę w atramencie, ale bardzo ostrożnie, żeby w zeszycie nie pojawił się kleks czyli plama z atramentu.

          Kleksy to bardzo złośliwe i nieprzewidywalne osobniki i pojawiały się przeważnie tam, gdzie się ich najmniej spodziewano. Kiedy ktoś miał bardzo czyste zeszyty , ładnie pisał i starał się dostać dobry stopień, nagle ni stąd ni zowąd zeskakiwał ze stalówki atrament i pojawiał się na samym środku strony kleks. Taki kleks pozostawał nieczuły na wszelkie prośby i groźby, na próby pozbycia się go z zeszytu. Nie pomagała żadna gumka ani bibuła czyli specjalna bardzo miękka kartka, którą suszyło się zapisane atramentem strony w zeszycie.

          Otóż pewien niezwykle zawadiacki i czupurny kleks zeskoczył sobie ze stalówki w zeszycie Zosi i zajął swoją osobą aż pół strony! Nie pomagały żadne błagania zmartwionej dziewczynki. Pani miała następnego dnia sprawdzać wszystkie zeszyty i Zosi bardzo zależało na tym, żeby mieć ładny i czysty zeszyt. A tu kleks! Kleks czarny jak węgiel i w dodatku potargany. Zosia nie mogła go usunąć ale postanowiła go przechytrzyć. Domalowała mu oczy, uszy, ręce, nogi a na głowie czarny cylinder i…. napisała opowiadanie o niesfornym kleksie, ale o tym poczytacie innym razem….

Tydzień

            Na poddaszu starego domu urodziło się siedmioro kociąt: trzy koteczki i cztery kotki. Było ich tyle, co dni tygodnia, więc nie pozostawało nic innego jak dać im imiona od dni tygodnia : Poniedziałek, Wtorek, Środa, Czwartek, Piątek, Sobota i Niedziela. Ich mamą była  czarna jak węgiel kotka z białą łątką na pupie imieniem Tosia a tatą szaro-rudo-biało-bury kot sąsiadów zza płotu, Felek.

            Tosia nie chciała robić nikomu kłopotu więc kiedy nadeszła pora,  wślizgnęła się na poddasze, znalazła pusty karton, wymościła go podartymi gazetami i szmatkami i tam urodziła swoje kocięta.  Kocięta niestety nie potrafiły siedzieć cicho tylko popiskiwały i pomiaukiwały od czasu do czasu. W końcu Ewa, właścicielka i przyjaciółka Tosi zupełnym przypadkiem usłyszała te odgłosy. Wreszcie znalazła Tosię, której bezskutecznie szukała wszędzie od trzech dni, razem ze ślepymi jeszcze kociętami . Zniosła całą czeredę na dół. Dzielna mama, razem ze swoimi kociętami dostała wygodny kojec wysłany starymi, miękkimi swetrami, dodatkową, większą kuwetę, a kocięta dostały własne miseczki z mlekiem, gdyby nie wystarczyło im mleka mamy. Tosia była kochana przez domowników więc jej kociętom też nie mogła dziać się krzywda.

            Kocięta miały różne kolory i różne charaktery, a właściwie charakterki, chociaż miały tych samych, wspólnych rodziców. Nie było można tego zauważyć przez pierwsze dni po porodzie, dopóki były jeszcze ślepe. Trzymały się wtedy mamy , spały w gromadzie i nie opuszczały swojego kojca. Kiedy przejrzały na oczy zmieniły się nie do poznania.

            Poniedziałek był biały jak śnieg, z czarną łątką na pupie, odwrotnie niż jego mama, Tosia. Lubił sypiać zwinięty w kłębuszek w głębokim fotelu przed telewizorem i trzeba było uważać, żeby przypadkiem na niego nie usiąść.

            Wtorek był rudy, po tacie a może po którymś z dziadków, ale uszka, koniec ogonka i łapek miał czarne. Obaj bracia mieli dobry apetyt, dopijali po rodzeństwie mleko które zostało w miseczkach wiec toczyli się na swoich krótkich łapkach jak dwie kule.

            Środa była mniejsza i bardziej delikatna, jak to dziewczynka. Miała zupełnie szare futerko, trochę ciemniejsze na pyszczku i wokół uszu. Miauczała głośno, kiedy w jej miseczce nie było mleka. Pewnie chciała dogonić wzrostem swoich dwóch braci : Poniedziałka i Wtorka.

            Czwartek był biało-czarno-rudy. Lubi dużo spać, tak jak pozostali, ale zawsze wskrobywał się po firance i układał na parapecie, żeby mieć w razie czego oko na wszystko, co dzieje się na zewnątrz. Kiedy się budził nigdy nie robił kociego grzbietu tylko śmiesznie przeciągał się „na ukos” wyciągając prawą przednią i tylną lewą łapkę a potem lewą przednią i prawą tylną łapkę.

            Piątek był łaciaty, czarno-biały i miał śmieszną czarną plamę na samym środku różowego nosa. Od małego miał zadatek na myśliwego. Wdrapywał się  po firankach na parapety i usiłował łowić przez szybę fruwające za oknem ptaki, choć jego wysiłki nie przynosiły zamierzonego skutku.

            Sobota i Niedziela były niemal jednakowe, prawie jak bliźniaczki tak, że trudno je było od siebie odróżnić. Nawet ich rodzona matka, Tosia miała z tym kłopot. Były trójkolorowe: czarno-rudo-białe, końce uszu i ogonków miały czarne a końce łapek białe. Dopiero kiedy przybiegały zawołane po imieniu wiadomo było która jest która.

            Wszystkie kocięta miały zielone oczy po mamie albo żółte po tacie z wyjątkiem Czwartku, który miał jedno oko zielone a drugie żółte.

            Kocięta całymi dniami spały, jadły albo baraszkowały ze sobą. Spały sporo ale też sporo jadły bo nie można spać kiedy kiszki z głodu marsza grają. Były coraz silniejsze, sprytniejsze i biegały po całym domu. Znalazł się też jednak czas przeznaczony na naukę. Tosia nauczyła ich od razu porządku: kocięta załatwiały się prosto do kuwety stojącej w łazience, nie brudziły nawet w ogrodzie. Poza tym  myły pyszczki po każdym jedzeniu, myły też bardzo dokładnie  , jak przystało na prawdziwe koty, łapki i uszy. Chodziły najpierw trochę niepewnie na swoich małych łapkach unosząc do góry krótkie ogonki dzięki czemu udawało im się utrzymać równowagę. Jeśli nie biegały i nie baraszkowały to chodziły zawsze w tym samym, ustalonym porządku dni tygodnia : na przedzie jedno z rodziców a  następnie kocięta ustawione jedno za drugim tak jak dni tygodnia od Poniedziałku do Niedzieli.

            Dom i ogród były pełne rozbieganych, baraszkujących kociąt i trzeba było bardzo uważać żeby nie nadepnąć jakiejś łapki albo ogonka. Rosły jak na drożdżach i miały wprost wilczy apetyt. Jadały już mięso i inne kocie smakołyki. Kiedy nadchodziła pora picia mleka biegły pędem do swoich miseczek z uniesionymi do góry coraz dłuższymi ogonami i wypijały wszystko aż do ostatniej kropli. Potem siedem futrzanych kłębków układało się do snu w swoim kojcu i słychać było głośne mruczenie. Tosia układała się obok Ewy.

            Pewnej nocy Tosia miała dziwny sen. Śniły się jej kocięta ale zupełnie pomieszane kolorami. Poniedziałek był trójkolorowy: czarno-rudo-biały, końce uszu i ogonków miał czarne a końce łapek białe. Wtorek miał zupełnie szare futerko, trochę ciemniejsze na pyszczku i wokół uszu. Środa była ruda, ale uszka, koniec ogonka i łapek miała czarne. Czwartek był łaciaty, czarno-biały i miał śmieszną czarną plamę na samym środku różowego nosa, Piątek był biało-czarno-rudy a  Sobota i Niedziela były białe jak śnieg, każda z czarną łatką na pupie. W dodatku wszystkie kocięta miały niebieskie oczy jak chabry na łące. Tosia kręciła się i wierciła przez sen całą noc.

            Obudziła się dopiero nad ranem, spocona jak ruda mysz.  Natychmiast pobiegła do kojca gdzie spały kocięta żeby sprawdzić co cię stało z ich futerkami i odetchnęła z ulgą. To był tylko zły sen. Widocznie z łakomstwa zbyt dużo zjadła przed snem.

            Kocięta dorastały i ich wychowaniem zaczął się zajmować też i tata, Felek z sąsiedztwa. Przychodził wieczorami i wyprowadzał je do ogrodu (bo dom stał w ogrodzie), gdzie uczył je polować na muchy, żuczki, motyle, żaby i myszy. Polowanie na ptaki było przez Ewę surowo zabronione.

            Kiedy dzieci Tosi dorosły i zmężniały trzeba było postanowić co dalej. Wprawdzie domu i ogrodzie było wystarczająco dużo miejsca ale osiem dorosłych kotów to nadmiar szczęścia. Z Ewą i Tosią zostały Sobota i Niedziela a Poniedziałek, Wtorek, Środa, Czwartek i Piątek powędrowały do kilku najbliższych sąsiadów. Wprawdzie nie mieszkały już razem, ale często spotykały się na wspólnych zabawach w ogrodzie Ewy. Czasem też gościnnie nocowały u niej, kiedy ich właściciele musieli gdzieś wyjechać. 

Dwanaście kredek

          Pewnego dnia, rano, Krysia znalazła pod poduszką tajemnicze blaszane pudełko. Pudełko było płaskie, na pokrywce namalowany był różowy hipopotam, zielona łąka, niebieski strumyk i czerwone niebo z zachodzącym słońcem. Kiedy poruszyła pudełkiem w środku coś zagrzechotało. Krysia była bardzo ciekawa co jest w tajemniczym pudełku ale odłożyła je na bok. Najpierw musiała się umyć, ubrać i zjeść śniadanie.

          Wreszcie nadszedł moment otwarcia tajemniczego pudełka z różowym hipopotamem. W środku leżały sobie równiutko poukładane kolorowe drewniane kredki . Pachniały farbą i drewnem z którego były zrobione. W dodatku, w osobnej przegródce leżała temperówka i miękka, szara gumka myszka. Kredki leżały obok siebie w ustalonym porządku: żółta, pomarańczowa, niebieska, jasnozielona, zielona jak trawa i ciemnozielona, różowa, czerwona, fioletowa, jasno i ciemnobrązowa a na samym końcu czarna.

          Dziewczynka bardzo lubiła rysować i nie mogła się doczekać kiedy będzie mogła użyć nowych kredek, które znalazła rano pod swoją poduszką. W tym momencie do akcji wkroczyła temperówka.  Była naprawdę ostra więc wszystkie kredki były natychmiast gotowe do rysowania.

          Krysia zaraz po śniadaniu umyła ręce, przygotowała blok i kredki i usadowiła się z nimi przy swoim zielonym stoliku. Brała z pudełka potrzebne jej kredki po kolei, a te, które były jej już niepotrzebne  natychmiast odkładała  na miejsce tam, gdzie leżały przedtem. Narysowała niebieskie niebo z żółtym słońcem i białymi obłoczkami, kilka liściastych drzew i jedną choinkę, zieloną trawę a na niej białe i różowe stokrotki. Chciała narysować jeszcze bawiące się na łące dzieci i swojego psa, Łatka, ale nie udało jej się tego zrobić.

          Kredki zaczęły głośno rozmawiać, śpiewać różne śmieszne piosenki, a potem kłócić się która z nich jest ważniejsza i ma ładniejszy kolor. Przepychały się jedna przed drugą i same wchodziły Krysi wprost do ręki lub wypadały na stolik. Dziewczynka zupełnie nie potrafiła ich opanować. W dodatku wskakiwały do pudełka gdzie popadnie, niekoniecznie na swoje miejsca więc zrobił się okropny bałagan. Żółta kredka leżała razem z brązowymi, a różowa między ciemnozieloną i fioletową. Czerwona kredka popchnęła na sam brzeg pudełka pomarańczową a tuż za nią ułożyła się niebieska. W końcu czarna kredka zezłościła się nie na żarty i zagroziła, że za chwilę pomaże na czarno cały rysunek tak, że nie będzie na nim widać ani niebieskiego nieba z żółtym słońcem i białymi obłoczkami, ani drzew, ani choinki, ani trawy i stokrotek. Zmęczona tymi kłótniami i przepychankami odezwała się w końcu gumka myszka, która dotąd leżała cichutko w swojej przegródce. Myszka była niewielka, więc zaczęła podskakiwać coraz wyżej i wyżej tak, żeby zwróciły na nią uwagę wszystkie kredki. Wygarnęła im całą prawdę. Powiedziała, że wszystkie są jednakowo ważne, każdy kolor jest ładny i potrzebny bo gdyby  kolory kredek niczym się nie różniły, rysunki były by ponure i smutne a mają być przecież kolorowe i wesołe. Kredki uspokoiły się wreszcie, to prawda, niektóre były teraz trochę krótsze bo podczas kłótni połamały się i trzeba je było znów zatemperować. Wreszcie ułożyły się w pudełku w takiej kolejności jak powinny : żółta, pomarańczowa, niebieska, jasnozielona, zielona jak trawa i ciemnozielona, różowa, czerwona, fioletowa, jasno i ciemnobrązowa a na samym końcu czarna. Krysia spokojnie zamknęła pudełko. Teraz i ona i kredki mogły  spokojnie pójść spać.

O tym, jak aniołek Marcelek pomalował wszystkie sny.

Z góry bardzo dokładnie widać  wszystkie sny, jakie śnią się dzieciom na całym świecie. Pewien bardzo ciekawski aniołek, imieniem Marcelek, postanowił zajrzeć do wszystkich snów więc zrobił w niebie małą dziurkę i przyłożył do niej oko,   CHOCIAŻ TO BARDZO NIEŁADNIE PODGLĄDAĆ KOGOŚ  PRZEZ DZIURKĘ. Marcelek nie robił tego jednak ze zwykłej ciekawości, tylko dlatego, że miał pilnować, żeby wszystkie dzieci spały spokojnie i wstawały rano tylko prawą nogą, bo wtedy będą miały przez cały dzień dobry humor. Kiedy tak spoglądał z góry na śpiące dzieci, nagle zauważył, że jedne sny są wesołe i kolorowe a inne szare i smutne. Marcelek pomyślał, że coś z tym trzeba zrobić bo nie można przecież pozwolić, żeby dzieci miały takie okropnie szare sny! Co by tu zrobić.....zastanawiał się głośno Marcelek,  żeby wszystkie dzieci na całym świecie miały tylko same piękne i  wesołe, kolorowe sny? Trzeba by je chyba pomalować wiedział głośno sam do siebie  i poszedł do sklepu z przyborami piśmiennymi który znajdował się tuż za rogiem. W sklepie pracowała zorza, Malwinka, bardzo wesoła i zawsze promiennie, tęczowo uśmiechnięta. Marcelek już od progu powiedział grzecznie i dosyć głośno Malwince :”dzień dobry”, BO KAŻDY, KTO WCHODZI DO SKLEPU POWINIEN GŁOŚNO I WYRAŹNIE SIĘ PRZYWITAĆ.   Aniołek opowiedział Malwince co wymyślił, po co przyszedł do sklepu i poprosił ją o największe pudełko różnokolorowych kredek i temperówkę, na wypadek, gdyby któraś kredka złamała się podczas malowania.   Malwinka zaproponowała mu jednak żeby kupił farby i komplet pędzli różnej wielkości. Farby można ze sobą dowolnie mieszać i wtedy otrzymamy o wiele więcej kolorów niż przy  malowaniu zwykłymi kredkami. Marcelek kupił więc naaaaaaaaaaajjjjjjjjjjwiększe pudełko farb, trzy garście pędzli i pędzelków różnej grubości i popędził co sił w małych skrzydełkach do siebie. Miał przecież przed sobą jeszcze tyle pracy. Musiał odnaleźć i pomalować wszystkie smutne, szare sny dzieci z całego świata. Aniołek Marcelek włożył fartuch, żeby się nie pochlapać, ani nie pobrudzić skrzydełek  skrzydełek farbami i zabrał się żwawo do pracy. Porozstawiał mnóstwo maleńkich miseczek z wodą do rozrabiania farb, pędzle włożył razem  do dużego słoja tak, żeby wystawały tylko  ich końce można było łatwo znaleźć pędzelek odpowiedniej grubości i zaczął się uwijać jak mógł najszybciej. Przedtem sprawdził jednak dokładnie gdzie pochowały się wszystkie smutne szare sny które śnią się dzieciom i raz dwa trzy, w mgnieniu oka, wszystkie te sny pomalował na tęczowo. Odtąd już żadne dziecko nigdy nie będzie płakać przez sen, a kiedy się obudzi, jego buzia będzie przypominała uśmiechnięte słoneczko w letni, ciepły poranek.